Kampionë të lirisë

Albatros Rexhaj

Mbrëmjen e të mërkurës isha te Arena për të parë ndeshjen. Mbaroi, dolëm, ecnim nëpër Tiranë si çdo mbrëmje tjetër, ende duke folur për lojën. Rrugës për në shtëpi takova disa njerëz. Brenda pak çastesh nuk isha më një qytetar që kthehej nga stadiumi. Isha armik.

Arsyeja ishte e vetmja që sot mjafton: mendoj ndryshe.

Le ta them qartë ku qëndroj, sepse pikërisht aty nis e gjitha. Jam pro investimit. Jam kundër atij puritanizmi që ngre hundën para çdo gjëje me emrin investim dhe pastaj e quan veten ndërgjegje e kombit. Nuk është pozicion mode. Nuk ma kërkoi kush. Është imi.

Dhe këtë e nxori lakuriq mbrëmja. Njerëzit që më rrethuan dilnin në emër të lirisë. Kjo është fjala që mbajnë lart. Ajo u jep të drejtën të dalin në shesh, të bërtasin, të kundërshtojnë, të mos i pengojë kush. Atë të drejtë ua njoh të plotë. Madje e mbroj edhe kundër qeverisë.

Por në çastin kur ma mohuan mua të njëjtën të drejtë, vetëm sepse nuk mendoj si ata, fjala që mbanin lart u zbraz. Liri për mua, jo për ty. Kjo nuk është liri. Është e kundërta që mban emrin e lirisë.

Ka plot njerëz që ulen në studio, flasin kundër qeverisë dhe mbështesin protestën. Është e drejta e tyre, e plotë. Unë nuk jam një prej tyre, dhe as kjo nuk duhet të jetë faj. Të dyja të drejtat vijnë nga i njëjti burim. Ose vlejnë për të gjithë, ose nuk janë të drejta fare. Janë leje që turma i jep dhe i merr sipas qejfit.

Prandaj nuk mund ta quaj ndryshe nga ç’ishte. Kur dikush të rrethon në rrugë sepse mendon ndryshe, ajo nuk është demokraci. Është dhunë.

E them me fjalën e saktë. Çdo fjalë më e butë do ta bënte më të lehtë ta përsërisnin.

U ktheva nga një ndeshje dhe gjeta njerëz që e quanin veten kampionë të lirisë, duke ma marrë timen.

Nuk e panë ironinë.

Unë po.